de droommachine - inzicht in de absolute realiteit van het leven

Wanneer het Absolute bewustzijn dat het leven is, wordt ontdaan van de sluiers van illusie dan onthult zich een hele andere realiteit dan wat we met onze mind voor de werkelijkheid aannamen. Het leven blijkt ineens niet zo solide te zijn, de dichtheid van materie wordt ervaren als leegte. Niet zo echt en tegelijkertijd heel echt. Wanneer je vanuit dit pure bewustzijn om je heen kijkt in een kamer, de natuur of in de straat dan zie je precies hetzelfde als wat je ziet vanuit het gezichtspunt van het ik-bewustzijn. Niets in de waarneming is anders in dat opzicht. Tegelijkertijd is er het ‘zien’ dat alles er niet is. Alsof je staart in een zwarte leegte, alsof er helemaal niets is. De waarheid die door je ogen kijkt, ziet namelijk alles omvattend. Het ziet beide polen tegelijkertijd; alles en niets. Het is wederom non-duaal want je ziet de volheid van de schepping en tegelijkertijd zie je de leegte ervan. Dit is mede waardoor de waarheid ofwel het Absolute bewustzijn het leven en materie ervaart als een droom. 

Wanneer je in huis bent, zie je de tafel, de stoelen, de koelkast, de oven, misschien wel je partner of kat en tegelijkertijd ben je je ervan bewust dat het slechts een projectie is van de mind. Als een hologram. Het leven, inclusief jezelf bestaat vanuit dit perspectief op een totaal andere manier dan vanuit de ervaring door de filters van het ik-centrum. Vanuit het ik-centrum lijkt alles heel vast en solide en dus heel echt.

Het zien van beide levels van volheid en leegte is gelijk is aan de realiteit. Het is de realiteit die de realiteit waarneemt en dieper waarneemt dan wat zichtbaar is door de filters van de geconditioneerde mind.

Alle materie of het nu ons lichaam is of een fiets, bestaat uit moleculen die zijn opgebouwd uit atomen die op hun beurt weer bestaan uit protonen en elektronen. Als je dat zou uitvergroten zie je dat een molecuul voor een veel groter deel uit leegte bestaat dan uit atomen en er tussen de protonen en elektronen van een atoom veel meer leegte is dan werkelijke materie. Het merendeel van alle materie is dus leegte en het mindere deel wat geen leegte lijkt … inderdaad bestaat dus ook weer uit leegte. Het zien dat alles leegte is, haalt de beleving van de mind onderuit dat de wereld van materie werkelijk solide is en brengt de ervaring dat alles bestaat en niet bestaat tegelijkertijd. Het is het zien van de leegte door de volheid van vormen heen.

Wat mensen als de realiteit beschouwen, gezien vanuit het perspectief van het ik-centrum, is slechts de oppervlakte van de oneindige wereld van de goddelijke realiteit waarin we leven. Ofwel het oneindige potentieel van het leven. Onder de oppervlakte bevindt zich een complete wereld van vervulling. Vandaar dat het leven beleven door het perspectief van het ik-centrum resulteert in een oppervlakkig leven, vanwege een zeer beperkt en vernauwd begrip hiervan. Dit verklaart ook waarom veel mensen zich naarmate ze ouder worden zo vlak en ongeïnspireerd voelen. Ze leven op de automatische piloot van hun brein waarin ze aan de oppervlakte zoeken naar vervulling maar het niet kunnen vinden. Niet in de wereld en niet in zichzelf. Ze hebben zichzelf onbewust afgesloten van de Bron en daarmee de diepte van het leven en de diepte van wie ze zijn. Natuurlijk ben je nooit werkelijk afgesloten hiervan maar de illusie van het ik-centrum creëert deze zeer beperkte ervaring.

Het is hetzelfde als het wateroppervlakte van de zee te hebben gezien en deze misschien wel te hebben bevaren en er dan van overtuigd zijn dat het de complete oceaan vertegenwoordigd. En dan denken te weten wat de oceaan is. Niets wetende van de overvloed aan leven en vitaliteit die zich onder het wateroppervlakte afspeelt. Geen idee van het onderwaterleven van dieren, planten, vulkanen en dieptes en daarom geen idee van de werkelijkheid en de schoonheid van de zee en hoe dit zich verhoudt tot de oppervlakte. Wanneer iemand er van overtuigt is dat het zeeoppervlak alles is wat er aan de zee te ervaren is, kun je je wel voorstellen wat er met die persoon gebeurt als hij uiteindelijk gaat diepzeeduiken en de dynamiek van deze super levendige wereld aanschouwt.

Zo is het ook met werkelijk geloven dat je het verhaal van een boek kent omdat je de omslag hebt gezien en de titel hebt gelezen. Vervolgens ben je er dan van overtuigt zijn dat dat alles is wat er aan het boek te beleven valt. Het is hetzelfde als denken dat wat er te zien is op het televisiescherm, veroorzaakt wordt door het televisiescherm alleen. Niets wetende van de technologie die met het scherm is verboden, de zendmasten, de elektriciteit, de mensen die de programma’s maken en zo verder. Er gaat een hele wereld schuil achter het mogelijk maken van televisie kijken op een beeldscherm in de huiskamer.

Het is begrijpelijk hoe een andere beleving van de oceaan, een boek of de televisie ervaren wordt als onthult wordt wat de diepte daar achter zit. De oceaan, het boek of de televisie is dan nooit meer hetzelfde. Zo is het ook met het leven.

De realisatie dat alles en jij één en hetzelfde bewustzijn is, maakt dat er geen onderscheid is tussen wat je bent en wat alles om je heen is. Er is geen onderscheid tussen een innerlijke wereld en de buitenwereld. Het is één en hetzelfde. De innerlijke wereld van het ik-centrum is niet langer daar. Het leven is niet langer persoonlijk waardoor je je overgeeft aan de rol die je als persoon te spelen hebt en een zwaarte van persoonlijke serieusheid wegvalt. Veelal ontvouwt zich dan een heel ander leven. Door het wegvallen van weerstand tegen jezelf en je rol, val je samen met het leven wat daardoor een stuk meer ontspannen wordt en makkelijker in elkaar grijpt. Dit wordt vaak aangeduid met flow. Het wil niet zeggen dat er geen uitdagingen, moeilijkheden of tragedies meer zijn in je leven, je gaat er alleen anders mee om waardoor het niet aan je blijft kleven.

Als je ervaart dat je alles en iedereen zelf bent dan is er ook geen onderscheid in waarde ten aanzien van jezelf of de ander. Het is gelijk. Je wenst voor iedereen het beste. Je kunt niet anders. Hoe kun je namelijk niet voor jezelf het beste wensen? Alles en iedereen leeft immers in jou. Separatie maakt plaats voor verbinding. Dat waarnaar we verwijzen als ‘ik’, is de fysiek gefocuste ervaring van God door onze afzonderlijke lichamen. Deze zijn qua bewustzijn dus niet afzonderlijk.

Ook is de liefde voor alles en iedereen gelijk. Ook al heb je nog steeds voorkeur voor de een of de ander. Simpelweg omdat sommige persoonlijkheden nu eenmaal beter met elkaar klikken dan anderen want ook al is het ‘ik-centrum’ opgelost, je hebt nog altijd een persoonlijkheid. Je bent er alleen niet langer mee geïdentificeerd.

Niets is dus meer persoonlijk. Vanuit het ik-centrum-perspectief wordt dat als niet plezierig ervaren want het ik-centrum maakt graag alles persoonlijk en is graag bijzonder en speciaal, op welke manier dan ook. Dit is o.a. een van de redenen waarom het ik-centrum er alles aandoet om de waarheid van de realiteit te ontlopen. Iedereen is een uniek mysterie, een wonder, maar niemand is speciaal ten opzichte van de ander. Natuurlijk kan iemand uitblinken in bepaalde kwaliteiten en dat maakt diegene uniek maar speciaal zijn is een zeepbel van het ik-centrum. Oordelen over een ander en mensen vergelijken in termen van beter en slechter ten faveure van het eigen ik-centrum of die van een ander is dan ook een vorm van krankzinnigheid. Simpel weg omdat het niets met de realiteit te maken heeft.

Het leven is dus niets anders dan een droom-tijd-ruimte-realiteit. Een droommachine. Deze term is heel toepasselijk want het ‘materiaal’ waarvan ons dagelijks leven is gemaakt, is hetzelfde als waarvan onze dromen in de nacht zijn gemaakt. Geen verschil en dat kan ook niet anders want het komt voort uit hetzelfde bewustzijn. Het speelt zich af in dezelfde mind van dat ene grote bewustzijn.  In andere woorden het is God die onze levens droomt en die de hele droommachine, het leven, creëert. Een briljant en gigantisch theaterspel waarin wij zowel het hele theater zijn als de handpoppen die bespeelt worden door slechts één en dezelfde hand. Ook die éne  hand zijn we zelf.

We zijn dus eigenlijk die éne en dus helemaal alleen. Dit heeft niets te maken met eenzaamheid of je eenzaam voelen want dat is zeker niet het geval. Het kan wel zo voelen vanuit het perspectief van de mind. Die ‘labelt’ dit zo vanuit angst omdat het niet bekend is met dit fenomeen om alles te zijn en tegelijkertijd alleen. Het is niet graag alleen want het heeft anderen nodig om de illusie in stand te houden en zichzelf te positioneren. Bijvoorbeeld: Hoe kun je anders meer of minder zijn? In vergelijking met wie dan?

Terug naar het theater waar de verhalen en karakters voortdurend veranderen en het theater en de hand altijd dezelfde blijft. De hand geeft de poppen leven en als een pop is uitgespeeld dan wanhoopt de hand niet, het duikt weer in een andere pop en het theater gaat gewoon door. De hand heeft geen voorkeur voor een pop want elke pop is nodig en speelt zijn of haar rol om het verhaal compleet te maken.

Dat wat dus zo echt en solide lijkt, steekt wat anders in elkaar dan we veelal denken en kunnen ervaren vanuit het ik-centrum.  Een experiment dat  we kunnen doen om de natuur van de realiteit te verkennen en te ervaren, is om je ogen te sluiten en met je hand op iets te kloppen. Zoals bijvoorbeeld de tafel. Je laat de identificatie met je lichaam los en gaat voorbij de  beleving dat je een lichaam hebt. Als je dan met je hand op de tafel klopt, ervaar je wat je voelt, het kloppen, door de druk en wrijving tussen je hand en de tafel. Zonder notie van een lichaam wordt het ervaren als een sensatie in een gigantisch energieveld. Als we ervaren zonder identificatie en verhaal dan is het niet meer dan dat. Het is de identificatie van de mind met het lichaam en dus de hand die klopt op de tafel wat de beleving van een ‘ik’ en een solide tafel creëert waar mijn hand op klopt.

Door dit los te laten, duik je onder de oppervlakte van wat zo echt lijkt. Zo ontdek je een andere werkelijkheid die zeker zo waar is en die de essentie van de realiteit verklaart op een dieper niveau. Het leven krijgt zo meer diepte, werkelijkheid en magie. 

Ga maar na en denk nu eens aan je oog. Je oog is gemaakt van heel fijn weefsel maar dat weefsel op zichzelf kan niets zien want hoe kan weefsel zien? Net zo goed als de huid en haartjes van je oren niets kunnen horen. Dus wat is het dat ziet en hoort? Een goede vraag om in stilte te overwegen en dieper te zakken in wie we zijn en van daaruit te ervaren.

Hetzelfde kunnen we doen wanneer we pijn ervaren in ons lichaam. Wanneer we voorbij gaan aan de identificatie met ons lichaam en de identificatie met onze verhalen van verleden en toekomst over de pijn en dus aanwezig zijn in het hier en nu met de pijn, dan wordt de pijnsensatie onpersoonlijk en veelal dragelijk. De pijn is er als een sensatie in een veld, wat nog steeds heel onplezierig of zelfs heel pijnlijk kan zijn, maar het krijgt een andere kwaliteit omdat de identificatie met de pijn en daardoor het mentale lijden wegvalt. Wat rest is de puurheid van de pijn. De pijn kleeft niet langer aan ons lichaam en onze geest en er ontstaat een relatie met de pijn die veel meer afstand lijkt te kennen. De paradox is dat door totaal aanwezig te zijn wanneer we in het huidige moment blijven en niet opgaan in identificatie met de pijn, we veel meer verbonden zijn met de werkelijkheid en dus met de pijn waardoor deze minder pijnlijk is. 

Vanuit een ontwaakte toestand is de realiteit van de wereld niets anders dan een matrix. Het is te vergelijken met een computerspel dat bestaat uit pixels en zich voortdurend om ons heen opbouwt waar we ook gaan of staan en zover als onze ogen kunnen kijken. Sluiten we onze ogen dan verdwijnt de wereld en zodra we ze weer openen is de wereld weer daar. Nooit een ‘glitch’  in deze game want deze software is pure perfectie.

Net zoals in een computergame is wat niet op het beeldscherm vertoont wordt, er niet totdat je bijvoorbeeld naar een ander level gaat. Pas dan ontstaat de nieuwe setting. Laten we de keuken nemen of als je dit voor jezelf wilt doen, elke andere binnenruimte waarin je nu bent. Achter de muren van de keuken van het huis waarin ik woon, bevindt zich de woonkamer en aan de ander kant is de tuin. Dat weet ik. Echter de woonkamer kan ik niet zien en die is er dus ook niet. Niet op het niveau van absolutie. Dat geldt ook voor de tuin. Op het moment dat ik de deur open en de woonkamer of tuin in kijk, verschijnt deze omgeving. Nu ik dat niet doe en alleen de keuken waarneem, is er niets behalve de keuken. Daarbuiten is het een zwarte leegte. Het is alsof de keuken ergens in het luchtledige hangt. Zweeft in een oneindige ruimte. Tegelijkertijd op het niveau van ervaring is er de aanwezigheid van de woonkamer en de tuin en de verbinding met de rest van de omgeving die in de relatieve werkelijkheid niet zweeft en aan de grond lijkt.

Zo is het de ultieme waarheid dat Parijs pas werkelijkheid wordt als je daar ter plekke arriveert. Eerder is het er niet. Zo kan het dus ook zijn dat het Universum oneindig is want het ontstaat waar een waarnemer is. Nog een voorbeeld is dat alles wat zich aan organen, weefsel en bloed in ons lichaam bevindt, op het absolute niveau niet werkelijk aanwezig is. Pas als we ons snijden, is het bloed daar en pas als we geopereerd worden, verschijnen onze organen. Ja, maar ik voel mijn hart toch kloppen en de rest functioneert toch ook? zou je kunnen zeggen. Dat is ook waar. Het is de relatieve waarheid, binnen de absolute waarheid en die bestaan beiden naast elkaar. Begrijpen kan je het alleen maar vanuit het diepere niveau dat in je huist.

Om ons brein nog meer te laten kronkelen: er bestaat niet zoiets als tijd, tijd is iets van onze lineaire mind en is heel praktisch als we elkaar bijvoorbeeld willen ontmoeten. We spreken dan een tijd en een plaats af met elkaar, anders zouden we elkaar mislopen. Op het absolute niveau is er geen tijd, alles gebeurd in een oneindig nu waar alleen het heden geldt. Er is niets buiten dit nu wat een enorme rust geeft want in het heden is alles, ja werkelijk alles, altijd goed. Het is door het aaneenschakelen van al die nu-momenten door ons brein en waardoor een verhaal ontstaat. Een verhaal wat we dan prettig of onprettig vinden.

Daarom kan het ik-centrum niets met het nu, want het nu is gewoon wat het is. Het ik-centrum kan er geen verhaal om heen bouwen en dat kan wel met het verleden, als is dat maar een seconde. Vervolgens ontstaat door het verhaal in de toekomst te projecteren ontstaat het vervolg van dit verhaal. Een fantasie door een verwachting. Deze verwachting kan neutraal zijn of hoopvol of angstig. Hoe dan ook het is geen realiteit en vaak loopt de toekomst welke zich altijd aandient als het nu, heel anders dan verwacht.

Door deze verhalen houdt het ik-centrum zichzelf bezig. Het ‘vermaakt’ zichzelf via verleden en toekomst dat kan pijn brengen of genoegen, maar in beide gevallen haalt het ons weg uit de realiteit van het leven dat alleen maar nu is. Het nu waarin je de diepte en de levendigheid van het leven kunt ervaren. Dit ervaren kan niet via de verhalen van het verleden en de toekomst in ons hoofd want dat is slechts een bedachte realiteit. Een fantasie die heel vlak is en alleen maar tot leven komt omdat ze gevoelens van leed of plezier uit het verleden in ons activeren. We leven dus eigenlijk in het verleden want die gevoelens die gelinkt zijn aan deze gedachten zijn ontstaan door wat we meegemaakt hebben en hoe we dat hebben geïnterpreteerd. Als we verhalen maken over de toekomst, dan komen die dus voort uit ons verleden.

Zo merk je dat we door de verhalen van onze mind te geloven, helemaal uit verbinding zijn met de werkelijkheid.  De realiteit is altijd nu en kent geen betekenis vanuit verleden of toekomst. De actie die aansluit op realiteit is dus actie die geworteld is in realiteit. Deze actie kent geen verhaal en is dus heel zuiver omdat er geen filters van verleden en toekomst tussen zitten. Het is volledig in het huidige moment en de actie die daar wel of niet uit volgt is dus verbonden met de Bron als  realiteit van het leven. Deze actie voelt ook altijd juist. Dat kan niet anders want het is de realiteit die actie neemt op de realiteit. Je herkent het misschien wel als flow. Je doet of zegt iets en denkt zelf: wow, waar komt dit vandaan? Dat is geweldig. Je hebt er niet over nagedacht en het voelt alsof iets anders dan je hoofd het roer overneemt. Dat voelt heel krachtig, levendig en fijn. Het is wat er kan gebeuren als het leven door de mind heen breekt zoals bijvoorbeeld in een noodsituatie en iemand direct handelt zonder na te denken. Dan zijn we ineens in staat om dingen te doen die we niet voor mogelijk hadden gehouden en waartoe we niet in staat zouden zijn geweest als we er eerst uitgebreid over hadden nagedacht.

De absolute realiteit van het leven is nauwelijks te beschrijven omdat het het domein van de mind ver overstijgt. Het is niet in woorden uit te drukken want daar is het te groots voor. Ook is het niet voor te stellen met de mind. Het is ook goed om er niets van te geloven want het dient ervaren te worden om de werkelijkheid en de diepte ervan te bevatten. Begrip van deze diepte vindt niet plaats in de rationele mind want die kan alleen maar lineair denken en het gaat dus veel dieper dan dat. Het is een aha-ervaring die alles opschudt waarbij ons hele systeem betrokken is wat een enorme levendigheid teweeg brengt. Woorden alleen kunnen het niet beschrijven want het gaat hier niet over het switchen naar een ander concept over het leven. Het is de integratie van de grotere waarheid van het leven.

Deze liefdevolle waarheid lijkt dan bezit te nemen van iedere cel en wordt daardoor belichaamt. Het is als de waarheid te begrijpen door het te zijn. Het is de incarnatie van waarheid. De belichaming van onze Goddelijkheid. Een ervaring die we niet kunnen afdwingen met onze mind want het komt vanuit de grootsheid waarover onze mind totaal geen controle heeft. Dat te realiseren maakt een grote nederigheid in ons wakker. Het is de volgende fase in onze menselijke evolutie. Het is onze thuiskomt door te komen in de realiteit van het leven zelf, als het leven zelf. Vandaar dat er niets beters voelt dan het omarmen van realiteit en waarheid want dan zijn we in totale resonantie met onze eigen essentie. Niet is meer vervullend dan dat. Het is samensmelten met de bron van leven. Vandaar dat het gepaard gaat met de beleving van een enorme vitaliteit wanneer we ontwaken uit de droom en het leven zien voor wat het is: een droom-machine. 

Verwar dit niet met dat je dan niet meer betrokken of onverschillig zou zijn. Als dat zo is dan ben je niet echt ontwaakt en gebruik je de ervaring als excuus om niet te hoeven participeren in het leven. Dan zijn bepaalde illusies nog niet doorzien. Volledig ontwaakt zijn, is volledige participatie in het leven. Het bezetten van je totale mens zijn en de bijbehorende rol. Je bent immers dienstbaar aan dat wat je bent en waarvan je tegelijkertijd onderdeel bent. Je kan niet anders want dat is de natuur van het leven en dus ook van jou.

 - Angelique Romeijn

© angelique romeijn