het Eeuwige Bewustzijn buiten jezelf plaatsen - valkuil van het denken

De Waarheid, de Oneindige Intelligentie dat al het leven creëert, het Eeuwige Bewustzijn ofwel Realiteit. De meesten van ons hebben het idee dat het iets goddelijks of mystieks is dat buiten onszelf ligt. Zelfs als we weten dat het niet zo is. Als we weten dat het alles is, zowel onze binnen als onze buitenwereld. We hebben erover gelezen in boeken of iemand het horen vertellen. Misschien hebben we het zelfs wel ervaren. Wat over is gebleven, is slechts een concept waardoor we het tot iets maken wat los staat van wie we zijn. Alsof het iets geheimzinnigs is als een soort mysterie dat we op te lossen hebben. We zoeken naar signalen en tekens om tot de juiste code te komen die de deur naar het mysterie opent. Vaak gaan we helemaal voorbij aan het feit dat het overal om ons heen is. De stoel waarop we zitten, de persoon naast of tegenover ons in de bus of bij de kassa in de supermarkt. “Nee, dat kan het niet zijn”, volgens ons denken. “Dat is niet bijzonder genoeg.”  Ons ‘ikje' is opzoek naar ervaringen en bewijzen die niet van deze wereld zijn; op zijn minst groots en extatisch. 

Herken je dat? Als dat zo is, kom dan terug bij jezelf. Vraag je af wat is het dat door deze ogen naar buiten kijkt? Wat is dit kijken? Vanuit het ik- bewustzijn begint immers altijd alles met jezelf. Ik wil … Ik vindt … Ik wil niet … Ik voel … Maak daar dan gebruik van. Wat is het dat kijkt? Wat is het dat hoort? Wat is het dat voelt. Probeer het niet te vinden maar beleef het door het te zijn. Wees nu het kijken dat kijkt, het horen dat hoort en het voelen wat voelt. Wees de ervaring in plaats van het te begrijpen en het denken te vinden in een ervaring in de toekomst. Stop en kijk om je heen. Stop. Je kunt je er niet uit of indenken. Dit is het! Hier en nu. Er valt niets aan te begrijpen. Het is stoppen. Niet als een vorm van doen. Het is geen proces. Het is een volledige en acute stop van het toekennen van realiteit aan het denken en de bijbehorende gevoelens. Dan kun je zijn en zie je je zelf in alles. Niet je persoonlijkheid maar je essentie. De realiteit van wat altijd alles en overal is. Je kunt het in alles herkennen. In alles wat je ziet, is dat wat je zoekt. In bloemen, dieren en planten, mensen, de auto, de prullenbak, het kerkhof en in jezelf.

De mind heeft de gewoonte om overal wat van te maken en dat geloof je dan waardoor je de Realiteit over het hoofd ziet. Zo vertelt het je ook dat je een iets of een iemand bent die beperkt is tot een lichaam met een brein. Maar wat jouw lichaam en de activiteiten van je brein ervaart, is die Éne. Het is het Leven zelf, de  Oneindige Realiteit die door jouw ogen de wereld inkijkt en zichzelf in alles gespiegeld ziet. Het is het Eeuwige Bewustzijn dat de ervaringen ervaart waarnaar we refereren met ‘mijn ervaringen’. Het is het één en hetzelfde Alles dat door alle levende wezens heen ervaart. Door dier, boom, bloem, plant, steen en mens. Het creëert ook dat wat niet leeft; fluitketel, fabriek, toilet, tafel of schilderij. Er is niets binnen of buiten Realiteit. Er is niets meer dan het Eeuwige en Oneindige Bewustzijn.

Als je dat ten dieptste begrijpt dan weet je dat je het zelf niet hoeft te doen. Dat jij het ook niet kan doen. Er is geen jij of ik om ons leven te leven. Ons lichaam en ons brein is alleen een verschijningsvorm. Een fenomeen waardoor Bewustzijn het leven ofwel zichzelf ervaart. Je kunt dus voortdurend commentaar hebben of een oordeel hebben over dat wat je je leven noemt, maar het veranderd niets aan wat er gebeurt. Het maakt de ervaring alleen maar benauwd en onplezierig. We missen daardoor de schoonheid en ruimte van de ervaring. We hebben het toch te leven. Met of zonder kritiek. Kritiek wat meestal een vorm van weerstand is, staat garant voor een ervaring waaraan een vorm van leed kleeft. Het mooie is dat als we het leven als een ervaring ervaren, die is zoals die is, de ervaring heel levendig en liefdevol wordt. Als we daar dan vervolgens mee samenvallen want wat we ten diepste zijn is diezelfde levendigheid en liefde, dan ontstaan er ervaringen van een heel andere kwaliteit. Ervaringen die het begrip van je mind te boven gaan. Namelijk als de levendigheid en liefde van onze binnenwereld en onze buitenwereld samenkomen, dan is de cirkel van levendigheid en liefde rond; onze binnenwereld en buitenwereld vallen samen in een dans die vrij is. Een dans die zichzelf danst. De weerstand is verbroken. 


Een relevante vraag is:

Hoe is het mogelijk om Waarheid te willen ervaren als we gebruik maken van een mechanisme dat een illusie is?

 

© angelique romeijn