het toneel - verhaal over eenheidsbewustzijn 

Ze keek naar haar twee kinderen en haar hart spoelde over van liefde. Het gevoel was als een cocktail van dankbaarheid, schoonheid en verbintenis.  Een diepe dankbaarheid dat zij in haar leven waren gekomen en zij voor ze mag zorgen. Het had haar leven enorm verrijkt vanwege de lessen en groei die het moederschap haar had gebracht. De schoonheid die straalde in hun ogen en de perfectie van hun glimlach en hun hele wezen was als het aanschouwen van magie. Het woord dat het beste kon vertalen wat ze zag als ze naar hun keek was ‘engelen'.

Ze waren als engelen. Niet met vleugels, nee, dat was het niet. Ze waren zo puur en stralend alsof er licht door hen heen kwam. Het leek de waarheid te onthullen van wie zij werkelijk zijn; lichtwezens, kinderen van God … of engelen dus. Het was alsof  zij ze voor het eerst werkelijk ten diepste zag; ze waren een uitdrukking van perfectie waarin alle ruimte is voor esthetische imperfectie. Van een schoonheid  die geen eisen stelt. Wat waren ze prachtig. De verbinding was van een oneindigheid waarin alles,  leek samen te smelten. Een eenheid waarin alle ruimte was voor diversiteit. Ruimte om bij elkaar te zijn of juist bij elkaar weg te zijn, als dat de voorkeur heeft. Het was een ‘samen-zijn' waarin alles vrij is en zonder voorwaarden. Het was onvoorwaardelijke liefde. Haar hart explodeerde in miljoenen kleine splintertjes die vibreerden in de oneindigheid. Steeds weer opnieuw. Het deed bijna zeer, zo intens was dat. Haar man stapte naar voren vanuit het niets. Hij was van dezelfde schoonheid en van een mannelijke kwaliteit die zij voelde als haar Yin die samen met haar als Yang, de cirkel van het mannelijke en het vrouwelijke compleet maakte. Ze voelde de seksuele energie stromen tussen hen beiden, het was een sensatie van welbehagen.  Het was pure levensenergie waar zij en hij beiden intapten door wat ze in elkaar herkenden.  Daardoor laadde hun lichaam en geest op. 

Ze voelde zich diep dankbaar voor zijn liefde en voor wie hij was. Ze verdween in de warmte van zijn kussen en hun omhelzing die oneindig leek te duren. Zijn lippen leken plotseling op te lossen en zij keek op; wat ze zag waren alle mensen die in haar leven een rol speelden of hebben gespeeld. Het was een menigte van mensen met vooraan de hoofdrolspelers. Met sommigen had ze een heerlijke tijd gehad met anderen waren ontmoetingen neutraal of minder plezierig geweest en soms zelfs pijnlijk maar dat maakte hier niets uit. Alles had geklopt en naadloos in elkaar gepast. Het was precies zo gegaan als de precieze uitkomst van alle variabelen en dat maakte het perfect en compleet. Niet inhoudelijk. Nee dat was beslist niet perfect en compleet geweest. Met sommigen was ze in een relatie geweest die perfect en compleet het tegenovergestelde was geweest van dat wat ze zelf voor ogen had gehad. Niet altijd even fraai of liefdevol, soms ook een totale ontgoocheling alsof ze wakker moest worden geschud uit haar naïviteit. Het had allemaal gediend en bijgedragen aan haar eigen heelwording. Het had haar teruggeworpen op haar eigen kracht zodat ze wakker was geschud uit de illusies die ze leefde ten aanzien van de wereld, zichzelf en het leven. Hierdoor had ze de waarheid kunnen zien en erkennen en was ze tot autonomie gekomen. In staat zichzelf te omarmen als de mens die ze was en tot liefde voor zichzelf te komen en daarmee voor ieder ander mens want deze liefde was zonder angst of voorkeur en hield dus net zo veel van haarzelf als van wie dan ook. 

Al deze karakters waren onderdeel geweest van de ‘Goddelijke samenzwering’ in dat wat ze 'haar leven’ noemde. Spiegels van haarzelf zodat ze zichzelf kon ervaren door de ander en om tot de waarheid te komen dat ze ten diepste het leven zelf is. Allemaal lachten ze en zwaaiden ze naar haar. Zij lachte hartelijk terug en zwaaide met grote blijdschap. Ze boog haar hoofd en lichaam als teken van dank en eerbetoon aan hen die zo bijgedragen hadden aan haar  reis naar zichzelf. Ze hing nu boven hen en zag het enorme podium waarop elke situatie die zich in haar leven had voorgedaan, zich had afgespeeld. Het was een machtige en magische tribune. Het leek oneindig. Vanaf hier was het zo helder dat haar totale leven allemaal maar spel geweest was. Helemaal niet zo serieus. Ze hield van al deze persoonlijkheden. Van allemaal. Stuk voor stuk want de liefde die ze voor hen voelde stond los van de rol die ze hadden gespeeld in haar leven. Al die rollen hadden hun eigen unieke waarde gehad. Klein of groot, allemaal waren ze onmisbaar geweest als kleine en grote kralen die aan elkaar geschakeld, samen de ketting vormen. Als er één had ontbroken was de ketting niet compleet geweest en was deze uit elkaar gevallen. Natuurlijk was er voorkeur geweest met wie ze graag samen was en met wie niet maar dat maakte hier niet uit in deze reünie van eenheid. De liefde was onpersoonlijk en compleet. 

Het leek een pauze in een groot toneelstuk waarin alle acteurs loskwamen van hun rol en zich bewust waren dat het allemaal maar spel was . Ze zag haar man en kinderen en ook haar ouders op het podium staan en zwaaide vol van enthousiasme naar hen. Iedereen straalde en lachte zijn mooiste lach. Ze voelde dat ze steeds hoger ging en de anderen en het podium kleiner onder haar werden. Het zwaaien stopte niet en de liefde bleef stromen, zo bevrijdend en compleet. Nu realiseerde ze zich dat zijzelf het hele podium en het toneelspel, inclusief de spelers was. Of beter gezegd zijzelf was niet los van dat wat het leven en dus ook haar levensspel creëerde. Iedere persoon die ze daarin had ontmoet was een uitdrukking van dezelfde essentie die zijzelf was en waarvan dit schouwspel gemaakt was, inclusief tekst en attributen. Ze voelde absolute verantwoordelijkheid voor alles wat zich in haar leven had voorgedaan want ze had alles zelf gecreëerd. Alsof bij elke situatie die zich tussen wie dan ook en haar had afgespeeld, haar handtekening als teken van instemming en goedkeuring had gestaan. Alles was hier vergeven en totaal vrij van spijt, taboe, beschuldiging of schaamte. Alles was liefde. Eindeloze vrijheid nam bezit van haar. Niet als gevoel. Nee.  Ze was zelf die eindeloze vrijheid. Net zo eindeloos als de liefde die hier stroomde, onuitputtelijk was. Het werd haar duidelijk dat het persoonlijke leven een proces is zonder medaille of lintje. Zonder een werkelijk doel. Als er al een doel was, was het het leven zelf dat zichzelf wilde ervaren door het karakter dat ze ooit dacht te zijn en waaruit ze nu was wakker geworden … om thuis te komen in de waarheid van het leven dat ze zelf was.

- Angelique Romeijn



© angelique romeijn